چهار منطقه اصلی ماهیگیری در جهان

زمین ماهیگیری هوکایدو: واقع در اقیانوس آرام شمالی در جنوب شرقی هوکایدو، ژاپن، که از تلاقی جریان ژاپن و جریان کوریل تشکیل شده است. این همگرایی آب دریا را مختل می کند، مواد مغذی رسوب شده در بستر دریا را به سطح می آورد و باعث تکثیر پلانکتون ها می شود و غذای کافی برای ماهی ها فراهم می کند. گونه های عمده ماهی شامل سالمون، پولاک، شاه ماهی اقیانوس آرام، ساردین خاور دور و ساوری می باشد.
 

زمین ماهیگیری نیوفاندلند: واقع در اقیانوس اطلس در جنوب شرقی کانادا، در سواحل نیوفاندلند، که از تلاقی گلف استریم و جریان لابرادور تشکیل شده است. این منطقه زمانی یکی از غنی ترین مناطق ماهیگیری جهان بود که ماهی ماهی کاد به عنوان صید اصلی همراه با کپلین و هالیبوت اقیانوس اطلس بود. با این حال، به دلیل قرن ها صید بی رویه، به ویژه عملیات ترال های بزرگ مکانیزه در دهه های 1950 و 60، منطقه ماهیگیری نیوفاندلند به تدریج پس از دهه 1990 ناپدید شد.
 

مناطق ماهیگیری دریای شمال: واقع در شمال غربی اروپا، در دریای شمال بین بریتانیای کبیر، شبه جزیره اسکاندیناوی و سرزمین اصلی اروپا، این منطقه ماهیگیری از تلاقی جریان اقیانوس اطلس شمالی و جریان آب سرد اقیانوس منجمد شمالی به سمت جنوب تشکیل شده است. این یک زمین ماهیگیری کم عمق با عمق متوسط ​​تنها 96 متر است که به نور خورشید اجازه می دهد به راحتی به آب دریا نفوذ کند و به بستر دریا برسد و رشد جلبک ها و جلبک ها را تقویت کند و زیستگاه و محل تخم ریزی ماهی ها را فراهم کند. صیدهای عمده شامل ماهی کاد، شاه ماهی، کاپلین، فلاندر و ساردین است.
 

مناطق ماهیگیری پرو: این منطقه ماهیگیری در سواحل پرو در شرق اقیانوس آرام واقع شده است و از بالا آمدن جریان پرو تشکیل شده است. سواحل پرو بادهای فراساحلی غالب-بادهای تجاری جنوب شرقی- را تجربه می‌کند که آب دریا را از ساحل به اقیانوس عمیق‌تر می‌کشد. بالا آمدن آب سرد دریا از کف اقیانوس، سطح را دوباره پر می کند و مقادیر زیادی فسفات و سیلیکات را به همراه می آورد که به غذای پلانکتون تبدیل می شود. این تکثیر پلانکتون تعداد زیادی ماهی از جمله ماهی آنچوی پرو و ​​همچنین ماهی کاد، ماهی تن، ساردین و ماهی مرکب را جذب می کند.