ماهیگیری سهمیه ای چیست؟

1. تعیین علمی "کلا":
ادارات مدیریت شیلات به ماهیگیران اجازه ماهیگیری بدون محدودیت را نمی دهند. اول، دانشمندان شیلات حداکثر صید ماهی را برای سال بر اساس بررسی‌های منابع دریایی محاسبه می‌کنند و در عین حال اطمینان می‌دهند که جمعیت ماهی کاهش نمی‌یابد. این ظرفیت کل، کل صید مجاز نامیده می شود. اساساً یک "خط قرمز" خدشه ناپذیر برای فعالیت های ماهیگیری در طول سال ترسیم می کند.

2. تخصیص منصفانه "سهمیه":
پس از تعیین ظرفیت کل، دولت آن را به سهمیه های صید خاص تقسیم می کند و آنها را به کشتی های ماهیگیری یا شرکت های ماهیگیری واجد شرایط اختصاص می دهد. تخصیص معمولاً اندازه و اسب بخار کشتی را در نظر می گیرد یا از طریق مزایده، قرعه کشی و غیره انجام می شود.
هر کشتی سهمیه خود را، مشابه «مجوز ماهیگیری» دریافت می کند که مشخص می کند در آن سال چند تن می تواند صید کند.
این سهمیه معمولا به صورت سالیانه صادر می شود و فقط برای آن سال اعتبار دارد.

3. "نگهداری سوابق" دقیق
ماهیگیری دیگر موضوع «هرچه صید» نیست، بلکه فرآیند «ثبت» است.

• شناورهای ماهیگیری: ثبت دقیق صید روزانه مورد نیاز است (به عنوان مثال، سیاهههای مربوط به ماهیگیری).
• مقامات نظارتی: داده ها از طریق بازرسی بندر، سیستم های نظارت بر کشتی ها و روش های دیگر تأیید می شوند.
• هشدار: هنگامی که صید یک کشتی به 90٪ یا 100٪ سهمیه خود نزدیک شود، مقامات نظارتی هشداری صادر می کنند و از آن می خواهند که صید آن گونه ماهی را متوقف کند.