میگو در دریا

دریا مملو از میگوهای خوشمزه بی شماری است، از اعماق دریا تا کم عمق، که هر کدام ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند. امروز بیایید با این موجودات دریایی آشنا شویم و ببینیم چه چیزی آنها را بسیار خاص می کند!

انواع میگوی وحشی- صید شده

میگوی ببری: با قطعات مشخص روی پوسته، گوشت سفت و طعمی لذیذ، معمولاً در بسترهای شنی یا صخره ای زندگی می کند.

میگوی ببر سیاه: با پوسته تیره‌تر و گوشت لطیف‌تر، برای ماهیگیری در دریاهای عمیق- مناسب است.

میگوی شنی: اندازه کوچکتر، با گوشت لطیف، اغلب در کف ماسه ای در آب های کم عمق زندگی می کند.

میگوی زرد (میگوی ببری): باریک شکل، با گوشتی شیرین، یک نوع رایج میگوی وحشی- صید شده است.

میگوی عمیق-دریایی: با زندگی در عمق 5000 متری، با پوسته قرمز آتشین، با ظرافت اثیری شنا می‌کند و عنوان "میگوی پرنده" اعماق دریا را به خود اختصاص داده است.

تفاوت در طعم میگوی وحشی و پرورشی

میگوی وحشی: بافت سفت و جویدنی، طعمی غنی و شیرین با رایحه منحصر به فرد اقیانوسی مانند میگوی ببری.

میگوی پرورشی: بافت کمی نرم تر، طعم ملایم تر و طعم ثابت تر، اما فاقد مشخصات طعم پیچیده میگوی وحشی است.

میگوهای وحشی شیرینی شدیدتر و بافت لطیف تری دارند و برای افرادی که به دنبال تجربه طعم نهایی هستند مناسب است.

در حالی که میگوهای پرورشی به شیرینی میگوهای وحشی نیستند، اما مقرون به صرفه تر و برای مصرف روزانه مناسب هستند.

ارزش غذایی و ویژگی های میگو

میگو سرشار از-پروتئین با کیفیت بالا، اسیدهای چرب غیراشباع (مانند DHA و EPA)، مواد معدنی و ویتامین‌ها، به‌ویژه میگوی عمیق-دریایی است که حاوی مواد مغذی منحصربه‌فردی است.

خصوصیات مورفولوژیکی میگو: دکاپوداهای زیر شاخه Crustacea، با نزدیک به 2000 گونه، در اندازه های مختلف از چند میلی متر تا چند متر، به طور متوسط ​​4-8 سانتی متر.

زیستگاه: آنها عمدتاً در مناطق شنی، گلی، صخره‌ای{0} یا مرجانی در بستر دریا زندگی می‌کنند و از شکم و دم خود برای شنا کردن سریع به سمت عقب استفاده می‌کنند.

تابوهای غذایی: ترکیب میگو با کدو تنبل، زیتون، پرتقال، خرمای قرمز، انگور، پاپایا یا هندوانه ممکن است باعث ناراحتی شود.

جفت های رژیمی: میگو وقتی با کلم بروکلی، میوه اژدها، ریشه نیلوفر آبی، تره فرنگی، کرفس، لوفا یا جو همراه شود، سالم تر است.