آبزی پروری در اعماق دریا به سمت یک رویکرد سیستمی حرکت می کند.

وقتی نوبت به تولید فراساحلی می‌رسد، چالش اصلی صرفاً «میزان تولید» نیست، بلکه این است که آیا در وهله اول می‌توان شرایط تولید پایدار را در دریا ایجاد کرد. عناصری مانند حمل و نقل دریایی، تامین مجدد، ارتباطات، انرژی، ایمنی، عملیات و تعمیر و نگهداری، تدارکات زنجیره سرد، و-هماهنگی دریایی-در گذشته اغلب به عنوان "خدمات پشتیبانی" صرف نادیده گرفته می شدند-از دیدگاه عمیق-دریایی، همان عواملی هستند که دوام تولید را تعیین می کنند. صرف ساختن یک سکو در دریا به طور خودکار ظرفیت تولید فراساحلی ایجاد نمی کند. اغلب، تعیین کننده های واقعی موفقیت یک پروژه دقیقاً همین شرایط اساسی هستند که به نظر نمی رسد «نقش اصلی» را بازی کنند. مشاهدات مربوط به زیرساخت‌های دریایی جدید یک دیدگاه{8}}جهانی حیاتی و واقعی در مورد "قابلیت سیستمی" ارائه می‌کند. آنها آشکار می کنند که یک "سیستم" صرفاً به خود فرآیند تولید مربوط نمی شود، بلکه به این بستگی دارد که آیا زیرساخت های دریایی ضروری می توانند واقعاً ایجاد شوند یا خیر. با این حال، ایجاد این شرایط به معنای حل همه مشکلات نیست.

آبزی پروری در اعماق دریا را نمی‌توان به‌طور ساده به‌عنوان «به پیش راندن عملیات کشاورزی به سوی فراساحل» در نظر گرفت، و همچنین نباید آن را به‌عنوان نسخه‌ای-مقیاس‌شده از مدل‌های نزدیک-ساحل در نظر گرفت. محیط دریای عمیق-مثنی آبهای نزدیک-ساحل نیست. در عصر آبزی پروری نزدیک به ساحل، بسیاری از مسائل را می توان از طریق بازرسی دستی حوضچه،-تامین مجدد زنجیره کوتاه، تماس های مکرر بندر، و مدیریت دستی نسبتاً کم-حل کرد. اما در محیط دریای اعماق{10}}هزینه‌ها و خطرات مرتبط با این منطق به سرعت افزایش می‌یابد. شرایط دریا پیچیده‌تر است، فاصله‌ها و هزینه‌های تامین مجدد افزایش می‌یابد و خطرات افزایش می‌یابد. اتکا به کار دستی باید کاهش یابد، در حالی که الزامات مربوط به قابلیت اطمینان تجهیزات و ایمنی دریایی بسیار دقیق تر می شود. مفهوم «تجدید ساختار روش‌های تولید» به عنوان یادآوری به صنعت عمل می‌کند:-آبزی‌پروری اعماق دریا به معنای پیوند در نزدیکی-روش‌های ساحلی نیست. نیاز به یک سازماندهی مجدد اساسی در تولید دارد. تغذیه، تامین مجدد، عملیات، مدیریت، کنترل ریسک و سازمان زنجیره صنعتی همگی باید متحول شوند.

شیلات مدرن فراتر از تولید ساده به سازماندهی عملیات پیچیده فراساحلی تبدیل شده است. در گذشته ارزش ماهی تا حد زیادی از بچه ماهی، پرورش، فرآوری و فروش بدست می آمد. در آینده، ارزش یک ماهی به طور فزاینده‌ای به قابلیت‌های تجهیزات، حمل‌ونقل دریایی، تدارکات تامین، زیرساخت‌های زنجیره سرد، قابلیت‌های داده، اقدامات ایمنی، خدمات مالی و ظرفیت کلی برای سازمان‌دهی تولیدات فراساحلی بستگی خواهد داشت.