فرهنگ دم زرد و تاریخ آشپزی

   دوره ادو (1603{1}}1868) یک دوره حیاتی برای توسعه فرهنگ مصرف دم زرد بود: ظهور ماهیگیری: ماهیگیری دم زرد در طول دوره ادو رایج شد، به ویژه در مناطقی در امتداد سواحل اقیانوس آرام مانند شهر اوداوارا در استان کاناگاوا و شهر اواشی در استان می. یک ماده نجیب: دم زرد تازه صید شده قبل از فروخته شدن در شهرهای قلعه به ارباب فئودال ارائه می شد و جزء مواد با کلاس بالا به حساب می آمد، "یک دم زرد ارزش یک تاتامی برنجی دارد" (一尾の鰤に米一俵).

از دوره Meiji (1868-1912) تا دوره Showa (1926-1989): 1) پیشرفت در فن آوری ماهیگیری منجر به افزایش قابل توجهی در صید دم زرد شد. 2) تحولات در فن آوری آبزی پروری منجر به افزایش "هاماچی" (پرورش ماهی جوان) شد. امروزه، "دم زرد پرورشی" در بازار معمولا به هاماچی اشاره دارد، نه بوری که به طور طبیعی رشد می کند. تاریخچه مصرف دم زرد (به ژاپنی: "buri" یا "hamachi") در ژاپن بسیار طولانی است. این نه تنها یک عنصر درجه یک در غذاهای ژاپنی است، بلکه عمیقاً با فرهنگ و سنت آن ادغام شده است. دم زرد در ژاپن "Shusse uo" نامیده می شود که برای درک اهمیت فرهنگی آن کلیدی است.